|
|
Kynologia
 Polowanie stawia przed myśliwym trzy zasadnicze zadania:
Znalezienie zwierzęcia. Dojście do niego na odległość umożliwiającą oddanie skutecznego strzału i wreszcie podniesienie go nawet wówczas, gdy nie padł w ogniu. Znalezienie dzikiego zwierza w pierwotnych puszczach, które długo pokrywały nasz kraj, bez pomocy psów było dziełem szczęśliwego przypadku. W codziennej praktyce złaje psów gończych sunąć po tropach znajdowały i osaczały zwierzynę umożliwiając dawnemu łowcy idącemu za ich głosem podejście na odległość taką, by mógł, co w leśnych gąszczach nie zawsze było proste, zadać śmiertelny cios. Jeżeli nie zabił na miejscu, to psy do skutku dochodziły i osaczały rannego zwierza. Do końca XIX wieku myśliwy zawsze kojarzony był z psem. W miarę zmian cywilizacyjnych i pod wpływem zmieniających się mód były to ogary, charty, wyżły czy wreszcie psy małych ras. Na pewno to, że niemal wszyscy myśliwi wywodzili się wówczas z majątków ziemskich lub byli mieszkańcami wsi, było przyczyną innego podejścia do psa ludzi żyjących na co dzień wśród zwierząt gospodarczych i domowych. Obecnie ponad 50% myśliwych zamieszkuje w aglomeracjach miejskich, w M-3, M-4 czy innych osiągnięciach architektury żelbetonu. Większość nie miała kontaktu z psami od wczesnego dzieciństwa jak ich przodkowie i ma do nich inny stosunek.
W krajobrazie przyrodniczym naszego kraju dominuje obecnie mozaika mniejszych lub większych pól. Lasy pokrywające mniejszą część powierzchni Polski są z reguły sadzonymi pod sznurek monolitami iglastymi. Rozbudowana sieć dróg i powszechna motoryzacja udostępniły praktycznie każdy zakątek kraju. Gwintowana broń wyposażona w optykę umożliwia oddanie precyzyjnego strzału na znaczną odległość. Pomijając sprawy etyki i tradycji łowieckiej, psy myśliwskie nie są koniecznie potrzebne do znajdowania grubego zwierza ani do jego osaczania. Natomiast towarzyszyć powinna one myśliwym polującym na ptactwo i wręcz bezwzględnie powinno się korzystać z psów podczas poszukiwania postrzałków zwierzyny grubej. Myśliwy wydeptujący sam wyciekające przed nim w suchym polu ptactwo czy brodzący po szuwarach za kaczkami, bez psa czy – jak niektórzy mówią – zamiast psa, nie przedstawia sobą zbyt imponującego widoku.
Sprawą najwyższej wagi zarówno w kontekście moralnym, jak i ekonomicznym jest przepadanie postrzałów zwierzyny grubej. Według różnych autorów, są to liczby rzędu 5 – 30%. Na wielkości te składają się dwie przyczyny. Pierwszą jest niewłaściwa często ocena trafności strzału. Miejsce, w którym zwierz stal w momencie oddawania do niego strzału, nie zawsze jest łatwe do dokładnego zlokalizowania, z uwagi na warunki terenowe, pogodowe czy porę dnia. Ponadto, często, część myśliwych nie ma daru zapamiętania miejsca strzału. Zawodne jest również słyszenie lub niesłyszenie uderzenia kuli. Kolejnym problemem są trudności związane ze znalezieniem farby pozostawionej przez źle strzelonego zwierza, uchodzącego nieraz na znaczną odległość. Również zwierz strzelony na komorę w momencie żerowania z opuszczoną głową, zwierz ze sporą warstwą podściółki tłuszczowej, trafiony na wysoka komorę, taki, z którego nie wyszła kula, czy wreszcie ten, którego przestrzeliny zostaną zatkane własnymi narządami lub tkankami – mimo śmiertelnego postrzału potrafi się oddalić, nie farbując, na kilkaset nawet metrów i tylko pracujący po farbie pies potrafi zaleź go bez większego problemu. Te ważkie problemy zostały zauważone i znalazły odbicie w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa dotyczącym szczegółowych zasad i warunków wykonywania polowania z dnia 4 kwietnia 1997 roku.
Rasy psów myśliwskich
Układanie psa
Kalendarz imprez kynologicznych
Inspiratorzy kynologi w okręgu
Najlepsze psy okręgu
|
